روشِ #خودکاوی از نگاه اریک فروم

:white_check_mark:1.روش بخاطر آوردن افکار: بخاطر آوردن افکاری که موقع آرامش و استراحت به مغز هجوم می آورند، و سپس محیط شدن به آنها و یافتن رابطه ی منطقی بین آن افکار و کلا یافتن اینکه نوع این پیوند چیست. مثلا افکاری در مورد احساس افسردگی؛ احساس دوگانه نسبت به دوست یا معشوق؛ شنیدن انتقادی که حس خودخواهی، انتقام یا خشم را در ما برانگیخته؛ و یا نشان دادن متانت غیرواقعی در جمع دوستان.

:white_check_mark:2. روش تداعی آزاد: در این روش تصاویر فکری آزادانه و بدون کنترل جاری می شوند، سپس بررسی می شود که آیا ارتباط ناآشکاری بین آنها وجود دارد و تحقیق می شود که در چه جاهایی علیه اینکار مقاومت صورت می گیرد.

:white_check_mark:3. روش شرح حالی: در این روش شخص به بررسی تاریخ زندگی خود از کودکی تا تکامل می پردازد. او پیش آمدهای مهم، اضطراب گذشته، امیدها، ناامیدی ها، رویدادهایی که سبب تغییر شناخت نسبت به خویش و دیگران شده را مرور می کند. از خود می پرسد: به چه کسی وابسته هستم؟ موقعیتم در هنگام تولد چگونه بود؟ اهدافم چطور تغییر یافتند؟ باورهایم از چه زمانی دچار تردید شدند؟ چه سدهایی در برابر اهدافم بود؟ اگر تصمیم درستی در فلان زمان می گرفتم، الان چه کسی بودم؟ و...

:white_check_mark:4. روش نمایان سازی تضادهای مخفی موجود میان اهداف آگاه و نا آگاه: هرچقدر فرد بین برنامه های آگاه و ناآگاهش تضاد کمتری باشد، آسوده تر است و تضاد زیاد بین برنامه های آگاه و ناآگاه کشمکش شدید و تردید و ناامنی در وجود شخص بوجود می آورد.

:white_check_mark:5. روش جهت دهی در تفکرات و احساسات در راستای اهداف عالی زندگی: این امر با غلبه بر طمع، نفرت، توهمات، ترس، حرص، تملک، غلبه بر نارسیسم، تخریب گری، سادیسم، مازوخیسم، ناصادق بودگی، غلبه بر خطاهای عقیدتی، مردسالاری، فروتنی نابجای زنانه و... صورت می پذیرد. این روش به مراتب دردآورتر است و ترسی عظیم بهمراه می آورد؛ چرا که دائما ما را با پارادوکس هایی مواجه می سازد، اگرچه ساختار هویتی ما را کشف می کند. در این روش شخص موقعیت های ارزشی خود و مقدمات آنها را می شناسد. مثلا شخص در جایی که باید مهرورز باشد بر پوچی خود (نارسیسم) آگاهی می یابد.

پس از مراحل «خودکاوی» مراحلِ «خودیابی» است که شخص با آگاهی و کاوشی که در شناخت خود داشته در پی بازسازی و یافتن خودارزشمند خویش بر می آید.

# اریک فروم ؛«بودن یا داشتن»؛ «خودکاوی»؛ ص 14-24